اثرات كوتاه مدت:

تار و دود سيگار موجب تحريك زياد نسوج و همچنين ترشحات نايچه ها و بزاق دهان مي گردد. تار موجود در سيگار در ريه ها جمع مي گردد و موجب ناراحتي هاي دستگاه تنفسي از جمله برونشيت مزمن، تنگي نفس و آمفيزم ريوي مي شود. ديگر از عوارض جسمي مصرف سيگار، افزايش فشار خون و ضربان قلب، گشاد شدن مردمك چشم، كاهش اشتها، اسهال، استفراغ و گيجي است. مسموميت ناشي از نيكوتين در فرد ايجاد لرزش، استفراغ، اختلالات تنفسي و اغلب فلج شدن دستگاه تنفسي و تشنج شديد مي نمايد.

  مونواكسيد كربن موجود در سيگار علاوه بر آسيب رساندن به فرد سيگاري به اطرافيان وي نيز همان آسيب را مي رساند.

يك نخ سيگار كمتر از يك ميلي گرم نيكوتين وارد خون مي كند. چنانچه 2 يا 3 قطره از نيكوتين خورده شود، موجب مرگ آني مي گردد و اين، سميت زياد اين ماده را مي رساند. وقتي كه سيگار خورده شود، نيكوتين به آهستگي در معده جذب مي گردد و از اين رو است كه اغلب مي توان كودكان خردسالي را كه اشتباها سيگاري خورده اند، از مرگ نجات داد.